18. ΚΡΑΚΟΒΙΑ - ΠΟΛΩΝΙΑ
ΚΡΑΚΟΒΙΑ
Η Κρακοβία είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις της Πολωνίας, και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την πρωτεύουσα, Βαρσοβία καθώς και ένα από τα πολιτιστικά, καλλιτεχνικά αλλά και τουριστικά κέντρα της χώρας. Στο παρελθόν υπήρξε πρωτεύουσα της Πολωνίας από το 1038 έως το 1569 μ.Χ. Tο 2014 είχε πληθυσμό 762.508 κατοίκων (ή 1,4 εκατομμύρια λαμβάνοντας υπόψη τα περίχωρα της πόλης (2010). Κατά τον 11ο αιώνα έγινε πρωτεύουσα της Πολωνίας. Γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή κατά τη δυναστεία των Γιαγκελλόνων (1386 - 1572). Κατά το 1569 αρχίζει η παρακμή της με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στη Βαρσοβία από τον Σιγισμούνδο Γ΄. Από το 1815 μέχρι το 1846 αποτελούσε ανεξάρτητη δημοκρατία κάτω από ρωσική κυριαρχία. Το 1846 ανακτήθηκε από την Αυστρία και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πέρασε στην Πολωνία. Η παλαιά πόλη της Κρακοβίας έχει πλούσια αρχιτεκτονική, ως επί το πλείστον αναγεννησιακή με ορισμένα δείγματα μπαρόκ και γοτθικά.
Τα παλάτια, οι εκκλησίες και τα μέγαρα της Κρακοβίας έχουν να δείξουν πλούτο χρωμάτων, αρχιτεκτονικών λεπτομερειών, βιτρώ, έργων ζωγραφικής, γλυπτών και επιπλώσεων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μεσαιωνική εμπορική πλατεία του κόσμου. Η Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας βρίσκεται στο κέντρο της Παλιάς Πόλης και είναι γεμάτη ζωντάνια και υπέροχη αρχιτεκτονική. Εκεί θα νιώσετε τη μοναδική ενέργεια της Παλιάς Πόλης της Κρακοβίας. Πολύ κοντά στην Κεντρική Πλατεία βρίσκεται η Βασιλική της Αγίας Μαρίας. Η εντυπωσιακή εκκλησία στην Κρακοβία είναι φτιαγμένη σε γοτθικό ρυθμό, κτίστηκε το 1347 και το σημαντικότερο αρχιτεκτονικό της στοιχείο είναι οι δυο πύργοι σε διαφορετικό ύφος και διαφορετική ύψη. Έχει ύψος 80 μέτρα και είναι γνωστή για το ξύλινο τέμπλο του όποιο σκάλισε ο Φάιτ Στος. Κάθε ώρα, παίζεται ένα σήμα τρομπέτας -το οποίο αποκαλείται το Χεϊνάλ μαριάτσι- από τη κορυφή του ψηλότερου από τα δύο κωδωνοστάσια. Ό,τι κι αν έχετε διαβάσει, όσες ταινίες κι αν έχεις παρακολουθήσει, όσο προετοιμασμένοι κι αν πάτε, το ρίγος και το δέος που νιώθετε φτάνοντας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς και περνώντας το κατώφλι µε την κυνική επιγραφή «Arbeit macht Frei» (η εργασία απελευθερώνει), δύσκολα μπορεί να περιγραφεί.
Μια ξενάγηση στην ιστορία και τα φρικτά εγκλήµατα των Ναζί, µε κάθε τοίχο, κάθε γωνιά, κάθε ανατριχιαστικό «έκθεµα» να αποτελεί µάρτυρα της κτηνωδίας που είχε αποτέλεσµα τον θάνατο 1.100.000 ανθρώπων στους θαλάµους αερίων και τα κρεµατόρια του στρατοπέδου. Μετά από 2 ώρες «περιήγησης» στις συγκλονιστικές και ανατριχιαστικές πτυχές της ιστορίας, συνέχεια έχει το στρατόπεδο Auschwitz II – Birkenau, το οποίο είναι λιγότερο γνωστό αλλά για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει το μέγεθος των ναζιστικών εγκλημάτων. Φεύγοντας, δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει όσα αντίκρισε και -ενδεχομένως για πρώτη φορά- έμαθε, ωστόσο όλοι πιστεύω ότι το αποχαιρετούν µε µία σκέψη… να µη γνωρίσει ποτέ ξανά η ανθρωπότητα παρόμοια κολαστήρια…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου